Burgeroorlog in Libanon

Zoom

Hoofdkwartier Unifil.

Aap

Libanon, en vooral de hoofdstad Beiroet, heeft heel lang een imago van welvarendheid en tolerantie weten op te houden, maar in feite rommelt het in het land al sinds de onafhankelijkheid in de Tweede Wereldoorlog. De verschillende bevolkingsgroepen, namelijk Christenen, Druzen en Islamieten, leven in wankel evenwicht met elkaar. Na de oprichting van de staat Israël komen hier ook nog vele Palestijnse vluchtelingen bij. Elk van deze groepen is onderling ook weer verdeeld. Officieel begint de 'echte' burgeroorlog in april 1975, het moment waarop de gewapende strijd ook de straten van Beiroet gaat beheersen. Een Arabische vredesmacht (in feite het Syrische leger) probeert een jaar later enige rust te brengen, tevergeefs. In het zuiden van Libanon voert Israël een eigen strijd tegen de daar wonende Palestijnen en hun PLO, die op hun beurt gewapende missies in Israël uitvoeren. Na een aanslag door de PLO op een Israëlische bus, waarbij 44 doden vallen, trekt het Israëlische leger Libanon binnen. Een paar dagen later, op 19 maart 1978, neemt de Veiligheidsraad resolutie 425 aan, waarmee UNIFIL wordt opgericht, de United Nations Interim Force In Lebanon. Deze VN vredesmacht krijgt als taken de terugtocht van het Israëlische leger uit Zuid-Libanon te controleren, de vrede en veiligheid in het gebied te herstellen, om het tenslotte weer aan een zittende Libanese regering te kunnen overdragen. Israël gelooft geen moment dat UNIFIL in staat zal zijn om de PLO in de hand te houden in Zuid-Libanon en zo verdere aanvallen op Noord-Israël te voorkomen. Formeel trekt het Israëlische leger zich wel terug, maar het creëert een soort bufferzone, een strook land in het deel van Zuid-Libanon dat grenst aan Israël. Hier krijgt de christelijke militie van een majoor Haddad het voor het zeggen. Hij is niet meer dan een stroman van Israël. Het UNIFIL-gebied wordt dus deels beheerst door majoor Haddad, deels door de PLO en dan zijn er nog verschillende lokale groepen met elk hun eigen belangen èn wapens. De eerste UNIFIL detachementen merken al snel dat ze in een wespennest terecht zijn gekomen waar weinig eer aan te behalen valt. Frankrijk, dat met een goed getrainde eenheid deelneemt, geeft er al snel de brui aan. De Fransen kennen het gebied goed. Libanon was voor de Tweede Wereldoorlog Frans mandaatgebied. Ze voelen zich nu hevig beperkt door het mandaat van UNIFIL: er mag niet geschoten worden, tenzij uit zelfverdediging. Zo valt er geen vrede te bewerkstelligen, redeneren de Fransen, al zeggen ze dat niet hardop. Ze zeggen wel hun medewerking op. De VN moet op zoek naar vervanging, ook voor het Iraanse detachement, dat niet langer wil meewerken vanwege politieke problemen in eigen land.

Extra afbeeldingen

Zoom

Dorp in Libanon.