Zoekresultaten

Op 30 januari 2005 heeft Irak voor het eerst sinds 1953 vrije verkiezingen georganiseerd. Meer dan 60 procent van de 14,2 miljoen kiesgerechtigden heeft hun stem uitgebracht voor de Nationale Assemblee, een tijdelijk parlement met 275 zetels.

Groot-ayatollah Al-Sistani wordt de belangrijkste geestelijke autoriteit van de Sjiiten genoemd, primus inter pares van de Iraakse sjiitische theologen. Na de val van Saddam Hoessein groeit ook de politieke machtsbasis van Al-Sistani. Hoewel de ayatollah directe betrokkenheid tussen religie en staat afkeurt is hij betrokken geweest bij de samenstelling van de ‘Verenigde Iraakse Alliantie’ (de sjiitische lijst) geleid door de Sjiitische geestelijke Abdel-Aziz al-Hakim. Het is niet onwaarschijnlijk dat de groot-ayatollah de lijst ook financiële ondersteuning biedt. Zijn beslissende politieke rol in de aanloop van de verkiezingen zou wel eens een voorbode kunnen zijn voor toekomstige verhoudingen. Maar wie is Al-Sistani en wat is zijn politieke invloed?

Volgens informatie van het Iraakse Ministerie van Justitie zijn 130 van de 132 rechtbanken weer operationeel. Een goed teken, zou je denken. Toch vertoont het gerechtelijke apparaat van Irak gebreken. Door capaciteitsproblemen en de instabiele situatie in het land krijgen veel rechtbanken hun zaken niet op tijd af en is er nog altijd sprake van corruptie.

Achteraf is vastgesteld dat een aantal van de verhalen in de aanloop naar de oorlog in Irak niet op waarheid berusten; de bewijzen van Iraakse massavernietigingswapens waarmee Colin Powell de Veiligheidsraad toesprak, de heldhaftige bevrijding van soldaat Jessica Lynch, de menigte op het plein in Baghdad waar het standbeeld van Saddam werd omgetrokken. Het bleken zorgvuldig geregisseerde gebeurtenissen waarmee de politiek van de coalitie werd ondersteund. Maar konden de Nederlandse media weten dat de verhalen ‘spin’ waren? En zelfs als ze dat wisten, is er dan iets aan te doen?

Islamitisch bankieren, bankieren in overeenstemming met de regels van de koran, is ‘booming business’.

Abou Jahjah, voorman van de Arabisch Europese Liga. Tariq Ramadan, Egyptisch-Zwitserse islamoloog en schrijver van ‘Western Muslims and the future of Islam’. Twee controversiële figuren die zich inzetten voor de emancipatie van moslims in Europa.

Abou Jahjah is de voorman van de Arabisch Europese Liga (AEL) in België. Het gezicht van een nieuw Arabisch Europese identiteit: zelfbewust, anti-Amerikaans en islamitisch. Abou Jahjah is tegen integratie als die leidt tot assimilatie. Hij is voor gelijkberechtiging en voor de multiculturele samenleving. Hij vindt dat er buiten de wet, geen eisen gesteld mogen worden aan het burgerschap.

Naar aanleiding van de aflevering over de Euro islam met Tariq Ramadan schrijft Johan Gerber in het Dagblad de Standaard: “Ramadan zal kost wat kost Nederland willen charmeren en Nederland inpakken. Als hij niet de gepaste tegenwind krijgt (waarvoor ik vrees) zal hij hierin slagen, en zo zal de deur wijd open gaan voor deze ranzige en sluwe islamist”.

In Amerika schieten de instituten die zich bezig houden met de strijd tegen veroudering als paddestoelen uit de grond. Er is een ware zoektocht gaande naar het wondermiddel dat de mensheid van de aftakeling zal redden en de levensverwachting met tientallen jaren zal verlengen.

In 1999 besloot Hans van der Wielen, directeur van het voedingsconcern Numico, de Amerikaanse vitaminegiganten ‘GNC’, ‘Rexall Sundown’ en ‘Unicity’ op te kopen. Daarmee werd het Nederlandse bedrijf in één klap de grootste vitaminefabrikant ter wereld.

een interview met de regisseur van de aflevering 'denkend aan europa'

Niet veel mensen zullen het weten, maar in 2007 moet het Europees Museum zijn deuren openen. Het plan ontstond al in 1997. De initiators zijn twee gerenommeerde Belgische politici, beide inmiddels tot Minister van Staat benoemd: de Waalse Antoinette Spaak, ooit Europarlementariër voor het FDF (Front Democratique des Francophones) en de Vlaming Karel van Miert, voormalig vice-president van de Europese Commissie namens de Socialistische Partij.

In de 'Riverside Conversations, deel 2' gaan de investeerders Jim Rogers en Marc Faber op bezoek bij Antony Burgmans, president-directeur van Unilever en voorzitter van de werkgroep 'Uitbreiding van Europa' van de European Round Table (ERT), het in Brussel gevestigde genootschap van president-directeuren van de grote Europese bedrijven. Rogers, Faber en Burgmans lichten voor Tegenlicht de toekomst van de Europese economie door.

Een Georgische legende vertelt dat de Georgiërs het land hebben gekregen dat God vanwege de schoonheid van de natuur eigenlijk voor zichzelf wilde houden. Maar de schoonheid van het land staat in schril contrast met de (etnische) brandhaarden waarmee Georgië te kampen heeft.

Rwanda heeft een zeer bloedige geschiedenis die wordt gekenmerkt door een strijd om de macht tussen de Tutsi’s (ongeveer 14% van de bevolking) en de Hutu (ongeveer 85% van de bevolking). De genocide in 1994 is zonder twijfel een zwarte bladzijde uit deze geschiedenis. Om inzicht te krijgen in de aanloop van dit drama moeten we verder terug in de tijd.

De VN heeft zich na de genocide in april 1994 moeten neerleggen bij het oordeel van een onafhankelijk onderzoeksteam waarin staat dat de VN niet alleen het bewijs van de op voorhanden zijnde genocide negeerde, maar ook weigerde actie te ondernemen toen het moorden begon.

Nolbert Utaziruband (30 jaar) was voor de genocide leraar in Rugunga. Eind 1994 wordt hij verdacht van de moord op Raphael Uwimana, Richard Murekezi, Gahima, Nduhura en de familie Mutagasi. In het rapport van de onderzoekscommissie CLADHO gepubliceerd op 10 december 1994 zijn honderden van dergelijke getuigenissen opgetekend. Een lange lijst van mannen, vrouwen en kinderen die verdacht worden van doodslag of medeplichtigheid. Er zouden ruim 100.000 Hutu’s hebben meegewerkt aan de genocide. Hoe gaat een land om 100.000 daders?

‘Planner’s blight’ (‘plannersziekte’) is een term die binnen de woningbouw gebruikt wordt wanneer een wijk in verval raakt doordat er onduidelijkheid bestaat over de bestemming van de wijk of wanneer de wijk op een slooplijst staat. Volgens André Thomsen, hoogleraar woningverbetering en woningbeheer verbonden aan de Technische Universiteit Delft, neemt die ‘ziekte’ binnen de woningbouw in Nederland hand over hand toe. De overheid en woningbouwcorporaties creëren meer problemen dan oplossingen. Thomsen beticht de marktpartijen van onkunde en wanbeleid. Waarom hebben we in Nederland zo’n last van planner’s blight?