Publicaties

Volgens informatie van het Iraakse Ministerie van Justitie zijn 130 van de 132 rechtbanken weer operationeel. Een goed teken, zou je denken. Toch vertoont het gerechtelijke apparaat van Irak gebreken. Door capaciteitsproblemen en de instabiele situatie in het land krijgen veel rechtbanken hun zaken niet op tijd af en is er nog altijd sprake van corruptie.

Achteraf is vastgesteld dat een aantal van de verhalen in de aanloop naar de oorlog in Irak niet op waarheid berusten; de bewijzen van Iraakse massavernietigingswapens waarmee Colin Powell de Veiligheidsraad toesprak, de heldhaftige bevrijding van soldaat Jessica Lynch, de menigte op het plein in Baghdad waar het standbeeld van Saddam werd omgetrokken. Het bleken zorgvuldig geregisseerde gebeurtenissen waarmee de politiek van de coalitie werd ondersteund. Maar konden de Nederlandse media weten dat de verhalen ‘spin’ waren? En zelfs als ze dat wisten, is er dan iets aan te doen?

We weten allemaal hoe de Amerikanen het zich hadden voorgesteld; het brengen van vrijheid en democratie in Irak. Maar hoe ging het echt? In Tegenlicht een reconstructie met de hoofdrolspelers vanaf het moment dat Bush op 1 mei 2003 op het vliegdekschip het einde van de oorlog verklaarde: Mission Accomplished, tot aan de aftocht van Paul Bremer in de helicopter in juni 2004.

Op 30 januari 2005 heeft Irak voor het eerst sinds 1953 vrije verkiezingen georganiseerd. Meer dan 60 procent van de 14,2 miljoen kiesgerechtigden heeft hun stem uitgebracht voor de Nationale Assemblee, een tijdelijk parlement met 275 zetels.

Groot-ayatollah Al-Sistani wordt de belangrijkste geestelijke autoriteit van de Sjiiten genoemd, primus inter pares van de Iraakse sjiitische theologen. Na de val van Saddam Hoessein groeit ook de politieke machtsbasis van Al-Sistani. Hoewel de ayatollah directe betrokkenheid tussen religie en staat afkeurt is hij betrokken geweest bij de samenstelling van de ‘Verenigde Iraakse Alliantie’ (de sjiitische lijst) geleid door de Sjiitische geestelijke Abdel-Aziz al-Hakim. Het is niet onwaarschijnlijk dat de groot-ayatollah de lijst ook financiële ondersteuning biedt. Zijn beslissende politieke rol in de aanloop van de verkiezingen zou wel eens een voorbode kunnen zijn voor toekomstige verhoudingen. Maar wie is Al-Sistani en wat is zijn politieke invloed?

In de week van 18 januari heeft Tweede Kamerlid Ayaan Hirsi Ali haar werk in de Kamer hervat. Met haar komst zal het debat over moslimextremisme opnieuw en met verhevigde aandacht aan de orde worden gesteld. Reden voor Tegenlicht om te kijken hoe een samenleving omgaat met het grootste conflict uit haar tijd.

Het onderstaande fragment is een voorpublicatie uit 'Brieven van een Pers' van Afshin Ellian. Dit boek zal begin april verschijnen bij uitgeverij Meulenhoff. De tekst zoals die hieronder staat is geen definitieve versie; er kunnen nog correcties in worden aangebracht.

Kees Beekmans schreef een boek met verhalen over zijn ervaringen als docent aan een VMBO en een praktijkschool, en kreeg hiervoor de E. du Perronprijs 2004. Hieronder vindt u enkele verhalen uit deze bundel.

De ontluisterende film Sahara express volgt de 25- jarige Jonas en Roland uit Benin tijdens hun heilloze onderneming Europa te bereiken. Sahara express confronteert de kijker op indringende wijze met de ellende die de jongens doorstaan in de poging hun droom te verwezenlijken.

De berichten van vluchtelingen die Europa proberen te bereiken, halen regelmatig het nieuws. Sommigen sterven tijdens de oversteek in de Middellandse zee, opeengepakt in kleine of ondeugdelijke boten. Anderen redden het tot in Italië of Spanje, vervolgen hun leven als illegaal of vragen asiel aan in een EU-land. En weer anderen komen niet aan de oversteek toe en stranden in Noord-Afrikaanse landen als Libië, Marokko, Algerije en Tunesië. Naar schatting proberen ongeveer 100.000 vluchtelingen per jaar via Afrika Europa te bereiken.

Gilles de Maistre en producer Stéphanie Lamorré trokken mee met de tocht van twee jongens uit Benin, op weg naar Europa. De film roept soms de vraag op hoe de makers de film hebben gemaakt, en hoe het proces werkt.

Iraanse weblogs hebben de afgelopen jaren een enorme groei doorgemaakt. De webdagboeken gaven de Iraniërs de ruimte over zaken te praten die voorheen taboe waren. Maar de afgelopen tijd heeft de regering stevig ingegrepen om deze uitingen de kop in te drukken.

Moet Turkije lid worden van de Europese Unie? Het debat over deze vraag wordt nu overal gevoerd, maar in feite is de afspraak dat Turkije lid zal worden al in 1963 en opnieuw in 1999 en 2002 uitdrukkelijk gemaakt. Er zijn hooguit nog voorwaarden aan de toetreding te verbinden. Aan minister Bot van Buitenlandse Zaken de schone taak om dat uit te leggen aan journalisten, kamerleden en regeringsleiders van de Europese landen, die zich op hun beurt met toenemende argwaan bij de burgers geconfronteerd zien.

Het Nederlandse voorzitterschap van de EU wordt traditioneel afgesloten op een top van regeringsleiders in Brussel. Belangrijkste onderwerp is: wanneer gaat de EU met Turkije onderhandelen over toetreding en onder welke voorwaarden. Voor veel mensen is onduidelijk of de toetreding nog tegengehouden kan worden. Zoals zo vaak lijkt alles wat in Brussel gebeurt ondoorzichtig en onduidelijk. Wie beslist wat wanneer? Hoe maak je aan de buitenwereld duidelijk wat en waarom je iets besluit?

Dokter, u maakt me ziek! gaat over mensen die aanlopen tegen èn meewerken aan het verschijnsel dat veel ziekte gedrag is en veroorzaakt wordt door behandelaars en maatschappij.

De Tegenlicht documentaire 'Dokter, u maakt me ziek!' laat iets zien over ziektegedrag bij mensen zonder aantoonbare lichamelijke afwijkingen en hun strijd om erkenning. Het gaat daarbij om iets rekbaars als het begrip ziekte.

Hieronder vindt u een uitgebreide versie van het interview met huisarts Jaap Brienen. Delen van dit interview zijn onderdeel van de uitzending.

Bram Buunk, hoogleraar Sociale Psychologie aan de Rijksuniversiteit Groningen, heeft de afgelopen tijd nogal wat over zich heen gekregen. Hij stelde in een interview op de website van de universiteit dat patiënten met een aantal klachten zonder directe lichamelijke oorzaak de neiging hebben om zichzelf gelijk te stellen met écht zieke mensen, bijvoorbeeld reumapatiënten, en dat enige bescheidenheid op zijn plaats was. Patiënten reageerden furieus, en Buunk liet het gewraakte artikel verwijderen van de website (Rechts op deze pagina is het artikel te lezen)