Kruip in het hoofd van de groene belegger

Door corona vliegen we fors minder en rijden we minder naar familie, vrienden en werk. Veel kantoren staan leeg. Niet gek dat een bedrijf als Shell door de geslonken vraag naar olie, gas en kerosine ook financieel klappen krijgt: liefst 18 miljard euro verlies over 2020. Je vraagt je als belegger toch af: waarom zou ik nog investeren in een bedrijf dat de duurzame transitie maar niet wil (of kan) maken? Dat beeld klopt precies. Inmiddels heeft een derde van alle investeringen al een groene bestemming en dit percentage blijft de komende jaren stijgen, is de verwachting. Van windmolens op zee, tot duurzame airconditioning en van kleine beleggers tot mega-pensioenfondsen: beleggen zonder met het klimaat rekening te houden is verleden tijd. Tegenlicht kijkt deze week in het hoofd van duurzame investeerders en zwemt mee in de wassende rivier van de groene investeringen. Waar komt al het groene geld terecht? En gaat het deze beleggers vooral om het milieu, of is er ook rendement te halen?

De financiële wereld is eindelijk wakker geschud. We naderen een toekomst die fossielvrij is en dat zien steeds meer beleggers nu ook. De mythe dat investeren in klassieke bedrijven (zoals kolen, gas, olie) een hoger rendement oplevert, lijkt na de coronacrisis voorgoed de wereld uit te zijn. Investeerders bewegen hun geld steeds meer richting de duurzame wereld. Maar waar komt dat geld dan terecht? We lichten vier bedrijven uit, die laten zien dat duurzaamheid en rendement hand in hand kunnen gaan. Wat denk je bijvoorbeeld van de duurzame windturbines van het Spaans-Duitse bedrijf Siemens Gamesa of de circulaire tapijttegels van het bedrijf Interface?

Je zou dus kunnen zeggen: de financiële wereld is eindelijk wakker geschud. En of je het nou leuk vindt of niet, die sector speelt hoe dan ook een cruciale rol in het vormgeven van onze toekomst. Banken en pensioenfondsen jagen miljarden de wereld over, om díe bedrijven te financieren die hen het grootste rendement kunnen opleveren. Zij bepalen wie valt of staat. Beleggers plukken er de vruchten van. Maar hoe weet je nou of bedrijven wel echt zo groen zijn als ze zelf zeggen? Het gevaar van ‘greenwashing’ ligt op de loer. Gelukkig heeft de Europese Unie hier iets op bedacht...

Over krap drie weken zijn de verkiezingen voor de Tweede Kamer. Door corona speelt klimaat de tweede viool, lijkt het. Echt een thema is het tot dusver niet, maar dat kan natuurlijk nog veranderen. Het is wél de verwachting dat de toeslagenaffaire het kabinet onder leiding van Rutte voor de voeten wordt geworpen. De toeslagenaffaire is het ultieme voorbeeld van institutionele grondrechtenschending. Waarom? In Nederland hebben we, volgens de Grondwet, recht op gelijke behandeling ongeacht afkomst, geslacht en geaardheid. Het etnisch profileren van ouders door de overheid is daarom een flagrante schending van die grondrechten. Experts maken zich zorgen over deze ontwikkeling. ‘De politiek heeft de afgelopen jaren, net als de overheid, steken laten vallen bij het naleven van onze grondrechten,’ zegt bijvoorbeeld Manon Julicher, onderzoeker aan Universiteit Utrecht. Waarom zet de overheid met enige regelmaat onze grondrechten buitenspel?