Ik ben heel onveilig opgegroeid. Ik heb in twee huizen gewoond waarin ik te maken had met seksueel misbruik, geweld, verwaarlozing en emotionele mishandeling. Dat heeft mij beschadigd. Ik ben heel mijn leven aan het vechten geweest om overeind te blijven. Op een gegeven moment lukte dat niet goed meer. Ik kon de balletjes niet meer hoog houden.
Op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis werd ik opgenomen en vanuit daar ben ik een GGZ-traject ingegaan dat tien jaar duurde. Ik begon toen met praten over het seksueel misbruik, dat toen nog steeds gaande was. Er kwamen heel veel trauma’s naar boven. In 2016 deed ik aangifte. Ook dat traject was ontzettend zwaar en traumatiserend.
Ondertussen faalde de hulpverlening mij; de therapeut die mij had moeten helpen, heeft alleen maar meer schade aangericht. Ze zeiden dat ze me nooit in de steek zouden laten, maar toen ze dat uiteindelijk toch deden ging daarmee het beetje vertrouwen dat ik in de hulpverlening had kapot.
Ik heb zó hard gestreden voor hulp, maar ik heb het nooit gekregen. Ik heb alles geprobeerd wat binnen mijn macht lag om een beter leven voor ons te creëren. Maar ik was ‘te complex’, zeiden de hulpverleners. Ze branden liever niet hun handen aan mensen zoals ik – dat werd er letterlijk tegen mij gezegd. Ik val tussen wal en schip. Er is geen hulp voor mij.
Ik wil dat je weet dat ik al die gevechten ben aangegaan voor jou. Zodat jij het beste leven zou krijgen dat binnen mijn vermogen lag. Een onbezorgde jeugd vol liefde en plezier. Ik wilde dat je ervaart dat de wereld niet slecht is. Ik hoop dat ik je dat heb kunnen meegeven. Dat ik je genoeg beschermd heb en dat je voelt dat je de wereld verdient en dat je er mag zijn – alle dingen die ik niet heb meegekregen in mijn leven. Je bent het mooiste wat me ooit is overkomen en wat er ook gebeurt, ik zal altijd onvoorwaardelijk van je houden.
Liefs, mama